vassilismaoutsos

Αυτές οι Παρουσιάσεις όπως έχουμε ήδη τονίσει δεν έχουν σαν στόχο τους να επαναλάβουν τα γνώριμα ψυχαναλυτικά σημεία των έργων του Freud και ουδόλως τα περί της αναπτυξιολογίας που αποτελεί ένα απλό συμβάν μέσα το απέραντο σύνολο αλλαγών που επιτάσει το ασυνείδητο επί μονίμου βάσης. Άλλωστε αυτά έχουν μελετηθεί τόσο πολύ και τόσο βαθειά που ο καθένας θεωρεί ότι είναι περιττό πλέον να συνεχίσει να λέει λίγο ως πολύ τα πράγματα που έχουν εξερευνηθεί ήδη από τόσες πολλές διαφορετικές γωνίες. Κι’ όμως, ας μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα συνεχίσουν να συζητούνται ακαδημαϊκά και να αναλύονται ως τέτοια στο διηνεκές.

Δεν πρέπει να δώσουμε πολλή προσοχή στη χρονολογική σειρά των γραπτών του Freud καθόσον το διακύδευμα είναι εξαιρετικά σημαντικότερο της κάθε συγκυρίας. Μελετώντας αυτόν τον Τόμο παρατηρούμε ότι η ψυχολογική μέθοδος θεραπείας και κατανόησης των ψυχικών παθήσεων την οποίαν αρχίζουν να προσπαθούν να εισάγουν οι δύο συγγραφείς ειναι κατά βάση η μετα-ψυχολογική. Αποτελεί δε συνέχεια της επιστημονικής, που όπως αναφέραμε στην τελευταία «Παρουσίαση» δοκιμάστηκε άκρως ανεπιτυχώς και για πολύ καιρό όπως περιγράφεται λεπτομερώς στον Τόμο Ι.

Σ’ ένα πολύ επιτυχές Συνέδριο της Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Ένωσης για την «Ψυχαναλυτική Πρακτική: Συγκλίσεις και Αποκλίσεις» (2009) υπήρξε η ευκαιρία για άλλη μια φορά να παρατηρηθεί πόσο απομακρύνθηκε φαινομενικά η ψυχανάλυση από τις φροϋδικές έννοιες του Ασυνείδητου, των αμυνών, της μεταβίβασης ή ακόμη και ζητήματα αντιμεταβίβασης. Σήμερα, δίδεται η εντύπωση ότι ζούμε την ταχεία και αποδοτική εποχή της πληροφόρησης και η κυρίαρχη άποψη είναι ότι εάν η ψυχανάλυση είναι να επιζήσει αυτή πρέπει να ακολουθήσει τις προφανείς απαιτήσεις που έχει η κοινωνία.